چشم در بادٌ مَهِ من در خواب چون غافله در راه سراب ای یار بهوش باش که زمان در گذر

دوست داشتنت بهانه ای است برای نفس کشیدن باران

منم برگ سبزی طعمه پاییر

تو در آنسوی میز و من درآن سوی سالهای جوانی و هر دو نظاره گر هستیم تو به آینده و

و تو در جان جانان جا داری نفست بوی بهار و چشمهایت خورشید و تابشی که روشنی می بخشد زندگی

و من برای تو شعری می خوانم از ستاره های سربی از غبارها از ابرها برای تو و برای یاد

در باران به چشمهای تو می نگرم همانند آهویی گریز پا می دود و من زیر باران در نگاه تو

و کم کم بهار می آید همین فردا می نشیند دم پنجره و چای بهار نارنج می نوشد و با