شعرهای بلند

در سکوتم دوستت دارم آرام و بیصدا چشمانت را دوست دارم نگاهت…بوی قهوه تلخ دارد تلخ اما چه جانانه نوشیدنیست…

حسرت دیدار تو مانده در قلبم حسرتی از جنس آتش آتشی از گریه و غم و من در کنج خانه

و دوباره عصر پاییز عصر جمعه خاطراتی که زنده می کند هوای پاییز را عصر و صدای سکوت شب که

آروزهایم را به روز و شب های جوانی ام داده ام آرزوهایم را به آسمان و به دریا بخشیدم درهنگامه

و من شبانه هایم را با نفس های تو تقسیم، نه می بخشم مرا در شبانه های خودم غرق کن

و من در کوچه پس کوچه های پاییز در جستجوی تو تمام برگها را قدم می زنم شاید برگی نشانی

و من در جوار عشق و در ساحل تنهایی خودم رنگ ها را دیدم که باورشان کردم نفس های به

و مهربانی را با چشمان تو تقسیم می کنم شاید نوری باشد در دستانم دستانی برای با تو بودن تا

و زندگی برای با تو بودن در دستان ستاره هاست آنان که شب ها چشمک می زنند و روزها پنهان

سلام روزگار حال و احوالت چطوره ببینم تو خودت با خودت چطوری ما که موندیم تو احوال خودمون اما امیدوارم

و تو را دوست داشتم تمام قد و با تمام هستی ام من تو را می پرستیدم در نمازم و

هنگامه رفتنت سرمایی سخت تمام وجودم را فرا گرفت من با تو دوست بودم اما تو با من دشمن بودی