اشعار

ایکاش می‌شد دوست داشتن را معنی کرد در تو در ماه در آسمان ایکاش می‌شد باغبان دلت بود هر روز

و من سکوت میکنم آن هنگام که ستاره می درخشد و تو در آسمان خیال من چشمک میزنی و برای

و من برای داشتن تو آسمان را به زمین دوختم فرشی شد از جنس عشق از جنس عطر تنت که

قهوه چیزی نبود جز بهانه ای برای دیدن تو بوییدن عطر تنت در لابلای برگ درختان

و من تو را در آزادی بهار در پاییز دیدم چتری در دست از جنس آغوش و گلوگاهی پر از

و من بر سنگ فرش خیابان تو را قدم می زنم و برایت شعر می خوانم و برگ های پاییزی

درختانی سبز به بلندای آسمان سبز و پر از نور چشمه ساری در کنار جاده ذلال مثل پنجه آفتاب بوی